Aanvangslied: Psalm 118: 9
Na Votum: Psalm 118: 10
Na verootm. Psalm 81: 5
Na genadeverk. Psalm 81: 8
Na gebod Psalm 81: 9 en 11
Na gebed: Gez. 478: 1
Na Schriftlezingen: Psalm 136: 1, 2, 12 en 13
Na preek: Gez. 305
Slotlied: Gez. 314: 1, 3 en 4



Zeker voor wie op zondagmorgen zo'n beetje via de Albert Schweitzerbrug naar de Adventskerk komt, zal het nogal eens een opvallend beeld zijn: Vaak grote gezinnen met de ouders in donkere kleding en de vrouwen en meisjes in rokjes en jurken met hoedjes op het hoofd en als dat niet zo is, een plastic zak in de hand met daarin het hoofddeksel.
Op de Albert Schweitzerbrug gaan ze naar de Oud Gereformeerde gemeente in de Hooftstraat en wat meer richting het centrum lopen onze orthodoxe broeders en zusters naar de dienst in de Christelijk Gereformeerde kerk of in de Gereformeerde gemeente in de aula van een schoolgebouw.
En als je dan zo'n dienst bezoekt, dan valt het je meteen op: Ze zingen alleen maar Psalmen en dat doen ze op hele noten, zo langzaam dat, als je dat niet gewend bent, je steeds op de muziek vooruit loopt. En ja, ze lezen uit de Statenvertaling en de preek die duurt minstens drie kwartier.
En als je hier dan met de auto gearriveerd bent, ja we zijn nog steeds onderweg naar de Adventskerk, en geparkeerd hebt op de parkeerplaats achter Hoogvliet, dan komen we de mensen tegen die op weg zijn naar de mis in de Bonifaciuskerk.
U bent er vast weleens binnen geweest en wat u ongetwijfeld opviel waren de beelden en de kruiswegstatie langs de kant en als centrum van de kerk het altaar waarop de priester de eucharistie viert.
Ja, zoiets als het Heilig Avondmaal bij ons, maar in de Rooms Katholieke kerk gelooft men dat het lichaam van de Here Jezus letterlijk opnieuw gebroken en zijn bloed letterlijk opnieuw vergoten wordt.
En de priester degene die de eucharistie bedient, u weet, die heeft zich bij zijn wijding tot priester verplicht om zich te houden aan het celibaat.
En u weet toch wat dat betekent? Dat de priester zich volledig toewijdt aan de dienst aan God en dat hij niet trouwt of een intieme relatie aangaat met een ander.
En of het nu gaat om de mensen die behoren tot de ‘zwarte-kousen’ kerken of om de viering van de Eucharistie en zeker om het celibaat, we hebben soms toch wel heel snel en gemakkelijk niet alleen onze mening, maar ook ons oordeel klaar: Die mensen in het zwart, die hebben er niets van begrepen, ze gaan onder de last van de zonde gebukt, de zondag is een dag waarop ze twee keer naar de kerk moeten en waarop vooral heel veel niet mag en dan hebben ook nog eens de vrouwen een positie waarin ze vooral en in de eerste plaats moeten zwijgen en hun enige recht het baren en opvoeden van kinderen en vooral het aanrecht is.
En enige tijd geleden zei iemand naar aanleiding van de berichtgeving over kindermisbruik in Rooms Katholieke kerken en seminaries tegen me: "Dat celibaat is de oorzaak van heel veel ellende. Ook die priesters hebben hun behoeften en die moeten toch ergens een uitweg vinden.
Nee, één van de grootste dwalingen van de Roomse Kerk is het celibaat; afschaffen die handel!".
En beide reacties, gemeente, vind ik te kort door de bocht en veel te gemakkelijk. Het is wt het celibaat betreft immers Paulus zelf die in het 7e hoofdstuk van zijn Eerste Korinthebrief tenminste toch wel enige aanleiding geeft tot het leiden van een ongetrouwd leven.
Hij schrijft vanf vers 32: "Ik zou willen dat u geen zorgen hebt. Een ongetrouwde man draagt zorg voor de zaak van de Heer en wil de Heer behagen. Een getrouwde man draagt zorg voor aardse zaken en wil zijn vrouw behagen, dus zijn aandacht is verdeeld. Een ongetrouwde vrouw en een meisje dat nog niet getrouwd is, dragen zorg voor de zaak van de Heer, en wel zo dat ze God met heel hun lichaam en geest zijn toegewijd. Maar een getrouwde vrouw draagt zorg voor aardse zaken en wil haar man behagen".
En dan vervolgt hij in het 35e vers: "Ik zeg dit in uw eigen belang, niet om u aan banden te leggen, maar om u tot onberispelijk gedrag en onverminderde toewijding aan de Heer te brengen".
Het gaat in het celibaat dus om het steken van je tijd en energie en aandacht niet in een relatie met een ander mens, maar in een relatie met God!
Wat eenvoudig gezegd: Een dominee die getrouwd is moet een groot deel van zijn aandacht in het gezin steken, terwijl een pastoor zich helemaal toe kan wijden aan zijn dienst aan God en zijn gemeente.
Fout gaat het vooral daar waar het celibaat niet vrijwillig en met heel het hart wordt aangegaan, maar waar het een verplichting wordt, fout gaat het daar waar mensen elkaar regels opleggen en van deze regels beweren dat ze door God gegeven zijn.
En dan kan het gaan over het celibaat of over hoe je op zondag gekleed gaat of je één of twee keer naar de kerk gaat en of je dat doet met bedekt of onbedekt hoofd.
Is het erg als mensen de zondag invullen door tweemaal per zondag in het zwart naar de kerk te gaan, de meisjes en vrouwen dat doen met bedekt hoofd en er verder op die dag helemaal niets wordt ondernomen en dat omdat ze dat van huis uit hebben meegekregen?
Is het erg als een priester in de Rooms Katholieke kerk ongetrouwd is of geen intieme relatie heeft met een ander mens, omdat hij ervan overtuigd is dat hij zo het beste tot zijn recht komt en zo de Here het best dient?
Nee, gemeente, erg wordt het pas als iemand er de zin niet van inziet, zich benauwd en beperkt voelt en zichzelf niet meer kan zijn en daarmee niet tot ontplooiïng komen kan.
Erg wordt het pas als mensen zich dan niet meer kunnen beheersen en sommige priesters kinderen gaan misbruiken of, zoals ik iemand afkomstig uit een zware kerk hoorde zeggen: "Ik hield het niet meer vol, de zondag was voor mij en mijn gezin de naarste dag van de week, terwijl het toch eigenlijk een dag om te vieren zou moeten zijn!" En toen die persoon zich dan vervolgens met zijn gezin bij een andere kerk aansloot zeiden predikant en kerkenraad van hun oude gemeente dat ze hiervoor gestraft zouden worden met smart op smart.
En ja, dan kunnen gelovigen elkaar tot dwaalgeesten worden en demonische trekken krijgen. Dan wordt het Christelijk geloof een systeem van door mensen bedachte regels, die ze presenteren alsof ze door God Zelf gegeven zijn.
Paulus heeft het naar aanleiding van geloofsafval in zijn tijd over huichelachtige leugenaars die het huwelijk verbieden en de gemeenteleden dwingen tot onthouding van voedsel dat God geschapen heeft om door de gelovigen, die de waarheid kennen, onder dankzegging te worden gegeten.
Wat die waarheid dan is, die soms zo bedekt ligt onder alles wat mensen verzinnen?
Die waarheid is de Here Jezus Christus die naar deze wereld gekomen is om mensen te bevrijden van de last van zonde en schuld en om ze als nieuwe scheppingen te laten leven in de ruimte van Gods liefde.
En leven vanuit het geloof doe je dan vervolgens met de ogen open voor wat God zo prachtig heeft gemaakt, met de oren gespitst op het levendmakend Woord en de lippen God dankend voor wat Hij in Christus aan genade aan ons heeft geschonken.
En dan moet ik denken aan de woorden van Prediker: "Eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles met welbehagen aan. Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur".
En dan is het Paulus die wat ingetogener schrijft: "Alles wat God geschapen heeft is goed. Niets hoeft te worden verworpen als het onder dank wordt aangenomen, want het is geheiligd door het Woord van God en door het gebed".
Mooi hè, om zo deze dag, om zo misschien wel de vakantie, om zo de toekomst, tegemoet te gaan! Het is in de ruimte van Gods liefde die ons heeft bevrijd tot een leven dat in Christus met Hem verbonden is.
Een leven om te genieten, een leven om te vieren, een leven dat goed is als het in dankzegging en lofprijzing wordt aanvaard. Gemeente, laten we elkaar niet de maat nemen, laten we ons niet opnieuw een slavenjuk laten opleggen, want (in de woorden van Gez. 305):

“Waar God de Heer zijn schreden zet,
daar wordt de mens van dwang gered,
weer in het licht geheven…..”.